Peter Looijmans DGG neemt 15 juni afscheid van ‘zijn’ gemeente

Wie Peter kent, weet dat hij niet snel achter een bureau blijft zitten. De kans is groter dat je hem tegenkomt langs de lijn van een voetbalveld, bij een muziekvereniging, in de supermarkt of tijdens een wandeling door de wijk. “Als je wethouder bent, ben je eigenlijk nooit helemaal vrij”, lacht hij. “Maar dat vond ik juist het leuke. Overal ontstaan gesprekken. Soms bij een officiële bijeenkomst, maar net zo vaak tussen de bloemkolen in de supermarkt.”

Na acht jaar wethouderschap neemt hij afscheid. Niet omdat hij het werk niet meer leuk vindt, maar omdat hij bewust vindt dat het tijd is voor een nieuw hoofdstuk. “Acht jaar is een mooie periode. Ik heb altijd gezegd dat je ook moet weten wanneer het goed is geweest.”

‘Twaalf ambachten, dertien ongelukken’

Dat hij ooit wethouder zou worden, stond overigens nergens geschreven. Na zijn vervroegde militaire dienst kwam hij in 1980 terug naar Geldrop zonder duidelijk plan voor de toekomst. “Mijn vader zei: ga maar met mij mee ‘de textiel in’. Dus dat deed ik.” Hij begon onderaan de ladder. Letterlijk. "Ik heb van alles gedaan. Uiteindelijk mocht ik de telex bedienen omdat ik dat in militaire dienst had geleerd. Dat was toen behoorlijk modern hoor”, zegt hij met een glimlach. 

Lang duurde dat avontuur niet. Op zijn 25e ging het bedrijf failliet en stond hij op straat. “Dan denk je wel even: en nu?” Wat volgde noemt hij zelf lachend ‘twaalf ambachten, dertien ongelukken’. Allerlei banen passeerden de revue. Achteraf bleek juist die periode bepalend voor de bestuurder die hij later zou worden. “Ik heb veel mensen ontmoet die moeite hadden om mee te komen op de arbeidsmarkt. Daardoor zag ik hoe belangrijk kansen zijn. Dat gevoel is nooit meer weggegaan.”

Diepe indruk

Die ervaringen brachten hem uiteindelijk naar een HBO-opleiding Personeel & Organisatie, waarna functies volgden bij onder meer het ministerie van Sociale Zaken, Severinus, het Anna Ziekenhuis en Anna Ouderenzorg. Vooral de zorg heeft diepe indruk gemaakt. “Ik heb daar gezien hoeveel mensen iedere dag klaarstaan voor anderen. Daar heb ik enorm veel respect voor gekregen. Zorgpersoneel staat vaak niet vooraan, maar het zijn wel de mensen die het verschil maken."

Gedreven door sociale betrokkenheid

Dat opkomen voor mensen die het moeilijk hebben, bleef de rode draad in zijn leven. En uiteindelijk ook in zijn politieke carrière. Die begon niet in een partijbureau, maar gewoon aan een keukentafel.

“Jan van Bussel (voormalig wethouder Geldrops Belang, red.) vroeg me destijds of ik eens wilde komen praten. Voor ik het wist zat ik in de lokale politiek.” Daar ontdekte hij dat er achter gemeentelijke besluiten veel meer schuilgaat dan inwoners vaak zien. “Vanaf de zijlijn lijkt het soms simpel. Totdat je ziet hoeveel afwegingen er achter iedere beslissing zitten.”

Het sociale gezicht van de gemeente

Via Onafhankelijk Geldrop-Mierlo kwam hij uiteindelijk terecht bij Democratische Groepering Geldrop (DGG), de oudste lokale partij van de gemeente. Tijdens zijn wethouderschap draaide veel om bestaanszekerheid, armoedebeleid, sport en cultuur. Portefeuilles die naadloos aansloten bij zijn persoonlijke drijfveren. "Voor mij ging politiek nooit over politiek. Het ging over mensen. Zeker voor inwoners die het moeilijk hebben. Dan gaat het niet alleen over regels of beleid, maar over bestaanszekerheid, mee kunnen doen in de samenleving en gezien worden.”

Hulp op maat

Een van de projecten waar hij met trots op terugkijkt is Hulp op Maat. "Veel mensen schamen zich voor financiële problemen. Daardoor wachten ze vaak te lang. Juist daarom wilden we laagdrempelig zijn. Als mensen pas aankloppen wanneer de problemen torenhoog zijn, ben je eigenlijk al te laat.” De gevolgen van de oorlog in Oekraïne maakten die opgave volgens hem extra zichtbaar. “Door de stijgende energieprijzen en inflatie kwamen veel huishoudens onder druk te staan. Samen met organisaties als onder andere LEVgroep hebben we geprobeerd mensen zo goed mogelijk te ondersteunen. Dat zijn momenten waarop je als gemeente écht iets kunt betekenen."

Meer dan stenen en wegen

Naast het sociale domein lagen ook sport en cultuur hem na aan het hart. “Een gemeente is meer dan stenen en wegen. Sportverenigingen, muziekverenigingen, culturele instellingen en vrijwilligers zorgen voor verbinding.” Juist de enorme inzet van vrijwilligers maakte hem trots. “Wat die mensen allemaal doen, is ongelooflijk. Van trainers tot bestuursleden, van iemand die koffie schenkt in een buurthuis tot muzikanten die een vereniging draaiende houden. Zij zijn de smeerolie van onze samenleving.”

Ook het behoud van zwembad De Smelen noemt hij direct. Zijn ogen beginnen te glimmen. “Daar hebben we jarenlang over gesproken. Maar een dorp als Geldrop-Mierlo hoort gewoon een eigen zwembad te hebben. Voor zwemlessen, voor verenigingen, voor ouderen, voor mensen met een beperking. En eerlijk is eerlijk: half Geldrop heeft daar jeugdherinneringen liggen.”

Mooie én moeilijke momenten

Besturen betekent ook moeilijke keuzes maken. “Dat hoort erbij. Maar je moet wel eerlijk blijven en uitleggen waarom je iets doet.” Sommige dossiers bezorgden hem meer hoofdbrekens dan andere. “Van de Weeffabriek heb ik best wat grijze haren gekregen”, grapt hij. “Maar uiteindelijk is het goed gekomen.” Vooral in zijn eerste jaren moest hij wennen aan de politieke dynamiek. “Ik moest leren om mijn rug recht te houden. Er zit regelmatig spanning tussen wat je bestuurlijk graag zou willen en wat financieel of politiek mogelijk is. Dat vond ik in het begin best lastig.”

Persoonlijke veerkracht

Naast bestuurlijke uitdagingen kreeg Peter ook persoonlijk een zware klap te verwerken. In 2011 verloor hij zijn vrouw op slechts 48-jarige leeftijd. “Dat verandert alles. Je leert heel snel wat écht belangrijk is.” Met zichtbaar trots spreekt hij over zijn twee dochters. “Die hebben zich geweldig ontwikkeld. Inmiddels ben ik ook trotse opa van drie kleinkinderen. Daar geniet ik enorm van. Opa zijn is misschien wel de mooiste functie die ik ooit heb gehad.” Inmiddels heeft hij opnieuw geluk gevonden en kijkt hij met dankbaarheid naar de toekomst.

Trots op wat behouden bleef

Want stilzitten? Dat gaat niet gebeuren. “Iedereen die mij kent weet dat dat kansloos is.” Vrijwilligerswerk lonkt. Misschien iets voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Daarnaast staan er wandelingen, weekendjes weg, bluesconcerten, vistripjes en natuurlijk de kaartavonden van de Tweede Echte Geldropse Rik Vereniging op het programma. “Ik ben gestopt als wethouder, niet als mens”, lacht hij.

Als hij één boodschap mag achterlaten voor Geldrop-Mierlo, hoeft hij daar niet lang over na te denken. “Blijf naar elkaar omkijken. Dat is wat onze gemeente sterk maakt. Uiteindelijk zijn het niet de gebouwen, de wegen of de regels die een gemeenschap vormen. Dat zijn de mensen. Blijf luisteren naar inwoners. Verlies het sociale gezicht van de gemeente niet uit het oog. Uiteindelijk doe je het voor de mensen.”